Kayıt sırasında müzisyenin duyduğu karışım, çıkan icranın kalitesini doğrudan belirler. Yine de bu ayar çoğu zaman aceleye gelir.
Temel kural şudur: müzisyen kendi çalgısını rahatça duymalı, ama karışımın bütününü de kaybetmemelidir. Vokalist için referans genellikle ritim bölümü ve kendi sesidir; kalabalık bir karışım entonasyonu bozar. Davulcu için tempo referansı önceliklidir; metronom sesi seçimi de icrayı etkiler, bazı kalıplarda tik sesi yerine ritmik bir referans daha iyi çalışır.
Ayrı karışım imkânı varsa her müzisyen kendi dengesini kurar. Tek karışımla çalışılıyorsa ortak bir denge üzerinde uzlaşılır.
Kulaklık seviyesi yüksek tutulmaz. Yüksek seviye hem yorar hem sızıntı üretir; sızıntı özellikle vokal kaydında kayda karışır.
Ayar kayıt başlamadan önce prova alımıyla sınanır; kayıt sırasında yapılan ayar akışı böler.
Sızıntı kontrolü kayıt öncesinde yapılır. Vokal mikrofonu açıkken kulaklıktan gelen sesin kayda karışıp karışmadığı sınanır.
Bir kulağı açık çalışan icracılar için seviye ayrıca düşürülür; bu kullanım entonasyon kontrolünü kolaylaştırır ama sızıntıyı artırır.
Karışım kaydedilmez ama not edilir. Sonraki oturumda aynı düzeni kurmak, hazırlık süresini kısaltır.
Stüdyomuzda her seansta kulaklık karışımı ayrı ayrı kurulur ve prova alımıyla doğrulanır.