Bir parçanın akıcı duyulması, bölümlerin iyi olmasından çok aralarındaki bağlantının kurulmuş olmasından gelir. Geçiş için üç araç vardır: ritmik bir dolgu, armonik bir hazırlık ve dokusal bir değişim. Ritmik dolgu en bilinen çözümdür; davulun bölüm sonundaki hareketi dinleyiciye yeni bölümün geldiğini söyler.
Armonik hazırlık daha sessiz çalışır. Bölüm sonundaki son akorun bir sonraki bölümün tonuna yönelmesi, geçişi kendiliğinden akıtır.
Dokusal değişim ise katman ekleyip çıkarmakla yapılır. Geçişten bir ölçü önce boşaltılan aranje, yeni bölümün girişini büyütür.
Bu araçlar üst üste kullanılmaz. Aynı anda dolgu, armonik yönelme ve katman patlaması geldiğinde geçiş gürültülü duyulur.
Geçişler kayıt öncesinde ölçü numarasıyla yazılır ve müzisyenlere önceden bildirilir; doğaçlama geçiş her tekrarda farklı çıkar.
Geçişlerde ses tasarımı da kullanılabilir. Tersine çevrilmiş bir yankı ya da kısa bir gürültü katmanı, müzikal olmayan ama etkili bir bağlantı kurar.
Geçiş süresi bölümün karakterine göre belirlenir. Yarım ölçülük bir hazırlık ani bir değişim verir; iki ölçülük hazırlık ise beklenti kurar.
Aynı geçiş parça boyunca tekrarlanmaz. İkinci nakarata giriş, birincisinden farklı bir yolla hazırlandığında parça ilerlemiş duyulur.
Stüdyomuzda biçim tablosunda her geçiş ayrı bir satır olarak yer alır.